Een spannende dag achter de rug. De grote controles zijn weer aangebroken. Het is wel erg uitgebreid deze keer. De MIBG-scan, NMR (onder narcose alweer), echografie van de buik, echo vanhet hart, een electrocardiogram, een gehoortest, orthopedisch nazicht van de onderste ledematen (Alixe valt veel als ze stapt), een bloedonderzoek en een urine-onderzoek.

Het UZ-Gent bestaat uit verschillende gebouwen, veel onderzoeken vonden in verschillende gebouwen plaats. Alixe en ik hebben flink wat afgewandeld. Gelukkig zijn al die gebouwen door een enorm ondergronds gangencomplex met elkaar verbonden (deze gangen worden ook wel de catacomben genoemd). Het lijkt wel een stad op zichzelf daar beneden, fietsers, voetgangers, treintjes die de karren met eten vervoeren, treintjes die zieken in bed vervoeren,... . Alixe vind het wel grappig en wuift steevast iedereen na. Ikzelf vind het eerder een naargeestige omgeving. Geen daglicht en gangen die het uitzicht hebben van een eindeloze bunker. Twee jaar geleden leek het alsof ik in een enorm doolhof terechtgekomen was en moest er telkens iemand mee om ons te begeleiden naar het juiste gebouw. Ondertussen heb ik er al zo vaak gelopen dat ik in staat ben alleen naar de meest courante gebouwen te gaan.

Het allerergste vond Alixe de prik die ze moest krijgen. Er moest een infuus gestoken worden. Maandagavond zei ze nog heel flink ik ben al groot hé mama, al bijna vijf jaar, ik ga niet wenen voor de prik Maar toen we dinsdagochtend in de auto zaten was er van haar voornemen niet veel meer over en was dat moedige hartje weer een bang hartje geworden. Ze wou geen prik krijgen, de hele weg heeft ze het erover gehad. Toen het zover was, kwamen de tranen toch. Mamaaaaa ik wil geen prik... , huilde ze steeds terwijl ze me hoopvol aankeek. Op zo n momenten zou ik willen zeggen: meisje als je het niet wil hoeft het niet . Maar het enige dat ik kon zeggen was dat ze bij me op schoot mocht blijven en dat het snel voorbij zou zijn. Dat was echter buiten de verpleegster gerekend... Snel voorbij??? Niks daarvan. De verpleegster heeft twee keer opnieuw moeten beginnen en dan lukte het nog niet. In mijn binnenste heb ik haar grondig verwenst. Na die twee vruchteloze pogingen heeft ze er dan toch maar een dokter bijgehaald, bij hem lukte het direct. Alixe mocht dan twee cadeautjes kiezen uit de prikkenmand maar dat was maar een schrale troost voor haar.
Daarbovenop kwam nog het feit dat ons meisje nuchter moest blijven. Niet zomaar eventjes nuchter, nee ze mocht niets eten tot de NMR achter de rug was. Hiervoor moest ze onder narcose. Het zou nog niets geweest zijn als die NMR op een redelijk uur gepland zou zijn, maar ze was pas om 15.00 u aan beurt. Althans zo stond het op de planning. Ik heb er alles aan gedaan om haar zoveel mogelijk af te leiden zodat ze niet teveel aan haar lege maag zou denken. Alixe had een koek mogen uitkiezen en het vooruitzicht dat ze die later zou mogen opeten, hielp wel.
We waren net op tijd ter plaatse voor de NMR, maar daar kreeg ik te horen dat ze minstens 1,5 uur achter stonden op schema...! Om 16.30 u was het dan eindelijk aan haar. Moe van alle indrukken, het lange wachten en de grote honger, werd ons meisje onder narcose gebracht. Rond 17.15 u kwam ze weer langzaam bij, het eerste wat ze vroeg was waar is mijn koek ? Met veel smaak heeft ze hem opgegeten. De anaesthesist moest er om grinniken maar ik vond het allerminst grappig. Ik weet wel dat dit niemands fout is, maar ik vind het allesbehalve dat een kind zo lang nuchter moet blijven. Volgende keer mogen ze haar zelf komen animeren.

Weer op haar kamertje heeft ze nog drie boterhammen gegeten. Het heeft nog tot 22.00u geduurd voor ze in slaap viel.