Herfstvakantie, het nieuwe van dit nieuwe schooljaar is er af. Een vast ritme heeft zijn intrede weer gedaan in ons dagelijks leventje. De kinderen hebben hun draai gevonden in hun klas en zijn ondertussen gewend aan hun juf en de klasregels.

Alixe doet de tweede kleuterklas dus over, al zit ze wel bij een andere juf, in een andere klas. Fleur en Alixe staan er eigenlijk (nog) niet bij stil dat ze nu in een verschillend jaar zitten. Zolang ze daar nog geen belang aan hechten of er niet expliciet naar vragen , gaan we er de nadruk niet op leggen. Dat heeft in mijn ogen ook geen enkele zin. Al begint het verschil in ontwikkeling tussen hen nu steeds groter te worden. Terwijl Fleurtje best meekan in de derde kleuterklas, hinkt Alixe nog steeds achteraan in het tweede klasje.

Binnenkort wordt er ook logopedie opgestart. Alixe praat nu wel al een heel stuk beter maar bepaalde letters kan ze nog steeds niet uitspreken (r,l,g). Op deze leeftijd kan dat nog grappig overkomen op de buitenwereld maar als ze hiermee niet geholpen wordt, bestaat de kans dat ze er mee gepest zal worden.
Als haar zussen lachen omdat Alixe iets fout zegt, wijzen we hen terecht. We hebben hen verteld dat Alixe er niets aan kan doen en dat het niet gepast is om er mee te lachen. Ook al lachen ze enkel omdat het grappig klinkt, Alixe begint deze reacties meer en meer als kwetsend te ervaren.

Of deze ontwikkelingsachterstand te wijten is aan het feit dat ze zo veel tijd in het ziekenhuis heeft doorgebracht, zullen we nooit zeker weten.
En zelfs al moest blijken dat later het normale onderwijs voor haar te moeilijk zou zijn, dan leggen we ons daar bij neer.
Wat maakt het uit of je kind normaal of bijzonder lager onderwijs volgt. uiteindelijk gaat het toch maar om het feit dat je kind zich goed in zijn vel voelt, gelukkig is en niet voortdurend achteraan moet hinken.

Ons meisje is er nog en dàt is wat telt. Als alles goed blijft gaan, zal ook zij haar weg wel vinden.